Rzeźba ludowa. Chrystus Frasobliwy.

Chrystus Frasobliwy – w ikonografii chrześcijańskiej jest to postać siedzącego Jezusa Chrystusa, podpierającego pochyloną głowę ręką, wspartą łokciem na kolanie. Postać wyobraża człowieka w geście smutku i zadumy. Według niektórych autorów ma to być przedstawienie momentu przed ukrzyżowaniem.

Takie przedstawienie figury Chtystusa najczęściej wykorzystywane jest w rzeźbie.

Wizerunek Chrystusa Frasobliwego przyszedł do Polski z zachodu Europy przeniknikając szczególnie do sztuki ludowej, gdzie mocno się zakorzenił.

Ludowy wizerunek Chrystusa Frasobliwego (symbol polskiej sztuki ludowej) symbolizuje nie tylko cierpienia pasyjne, ale także Boga bolejącego nad losem ludu, nad złem i niesprawiedliwością.

http://www.mck.zywiec.pl/chrystus-frasobliwy-w-sztuce,2229,akt.html

 

Rzeźba ludowa. Kapliczki.

Rzeźba, w dawnej kulturze ludowej miała charakter sakralny i  jednocześnie pełniła funkcje użytkowe – figury świętych były medium pośredniczącym w kontaktach między człowiekiem i światem pozaziemskim. Figury patronów i świętych miały, w wierzeniach ludu, zdolność wpływania na rzeczywistość. Poszczególnym świętym i patronom przypisywano szczególne zdolności, np. Jan Nepomucen strzegł przed powodzią i gradobiciem; przed pożarem chronił św. Florian, na Podlasiu św. Agata, a w Wielkopolsce św. Wawrzyniec, przed piorunami św. Barbara; przed morowym powietrzem chronili ludzi św. Sebastian i św. Rozalia, a zwierzęta chronił – św. Roch. Kapliczki, natomiast oprócz funkcji magicznych, spełniały też funkcję znaków orientacyjnych dla podróżujących; stawiano je po kilka lub nawet kilkanaście na obszarze każdej osady, przy drogach, mostach i wśród pól.

Rzeźba ludowa, w przeciwieństwie do innych dziedzin sztuki ludowej np. stroju lub dekoracji wnętrz, nie służyła manifestowaniu odrębności regionalnej, dlatego też różnice rzeźb z różnych regionów polegają zwykle na preferencji określonych tematów.

https://plfotoart.com