Tańce polskie. Kujawiak

https://www.youtube.com/watch?v=RjV1bpxi0bc

“Kujawiak – polski taniec pochodzenia wiejskiego. Wywodzi się, jak wskazuje nazwa, z Kujaw, gdzie zwano go ksebką (nazwa od obrotów w lewo), wolnym lub śpiącym kujawiakiem. Zwykle po ksebce następowała szybsza nieco odsibka (obroty w prawo),  tańczona spokojnie i regularnie – na okrągło. Jak podaje Oskar Kolberg, charakterystyczna dla kujawiaka była zmiana kierunku i tempa tańca na hasło wodzireja. Muzyka w kujawiaku jest liryczna i nastrojowa, zwykle w tonacji molowej. Ruchy taneczne są wolne, posuwiste, jakby powściągliwe, wręcz rzewne i tęskne. Pary spokojnie się obracają i lekko kołyszą. Taniec pozbawiony jest elementów zamaszystych i skocznych.

Narodowa forma kujawiaka wykształciła się stosunkowo późno, gdyż dopiero w latach międzywojennych XX wieku. Kujawiak jako taniec narodowy, łączy w sobie wiele różnych odmian i sposobów tańczenia. Tańczy się go delikatniej i bardziej elegancko niż przaśny, ludowy pierwowzór, brak również przyśpiewek”.  http://xn--pls-jpa.pl/polskie-tance-narodowe/kujawiak/

Tańce polskie. Krakowiak

https://www.youtube.com/watch?v=uhxEgNW5tvY

“Krakowiak to najstarszy polski taniec narodowy. Z dawnych dokumentów i zapisów wiadomo, że znany był na już dworze króla Władysława Jagiełły w końcu  XIV wieku! Krakowiak wywodzi się z ziemi krakowskiej, ale zyskał ogromną popularność wśród szlachty w całej Polsce, stając się tańcem o charakterze wojennym, tańczonym często przez samych mężczyzn. Jest to bowiem taniec dynamiczny, skoczny, pełen przytupów i zakrzesań. Prawdopodobnie pierwotną formą kroku w krakowiaku był cwał z uwagi na podobieństwo do kroku pędzącego konia”. http://xn--pls-jpa.pl/polskie-tance-narodowe/krakowiak/

Tańce górali spiskich.

https://www.youtube.com/watch?v=KGNfyvMuyyo

Tańce polskie. Mazur

https://www.youtube.com/watch?v=PRo0xXWlPps

“Mazur jest wesołym, dynamicznym tańcem, wywodzącym się ze środkowej Polski. Początkowo był tańcem wiejskim, jednak już w czasie panowania dynastii Wazów (XVI - XVII w.) stał się reprezentacyjnym tańcem narodowym, odzwierciedlającym szlachecki charakter i sposób życia”.

http://xn--pls-jpa.pl/polskie-tance-narodowe/mazur/

Tańce polskie. Polonez

https://www.youtube.com/watch?v=dVbtSCYQ-YM

"Polonez, jako staropolski taniec rycerski, miał w swych ruchach posuwistych i zamaszystych coś wojennego, w swych zwojach, skrętach, odbijaniach, szeptach przypominał życie publiczne, gwarne i ruchliwe dawnej szlachty. Tańczono go w stroju polskim i przy karabeli, a obrazy takie skreślili świetnie Brodziński i Mickiewicz. Był to taniec poważnych mężów i matron: pochód i rozmowa zastępowały w nim skoki i pieśni w tańcach młodzieży. U ludu i drobnej szlachty zachowuje się tradycyjnie pod nazwą „Polskiego” lub „Wolnego”, lecz tylko w czasie godów weselnych przy oczepinach tańczony. Na Mazowszu zwał się „Pieszym”, w Krakowskiem „Wielkim”, gdy krakowiaka zwano „Małym”, a rozpoczynając zabawę od Wielkiego, zwykle ją na Małym kończono. Jak we wszystkich innych polskich tańcach, wodził w nim rej przodkujący, czyli „stojący na trakcie”, t. j. w pierwszej parze, jak mówiono po staropolsku”. https://literat.ug.edu.pl/glogers/0033.htm

Siewiercow tak pisze o tańcach polskich: „kiedy Rzeczpospolita skończyła swoją egzystencję, panowie, a za nimi i prosta klasa, nie mogli zaniedbać swoich tańców przez uczucie patrjotyzmu silnie rozwiniętego u Polaków. Z polskich tańców najprzód należy wskazać „Poloneza”, który najpierw wszedł do liczby dworskich, a następnie do wogóle balowych tańców. Jest to poważny, uroczysty pochód w takt płynących dźwięków muzyki. https://literat.ug.edu.pl/glogers/0039.htm

Tańce polskie. Oberek

https://www.youtube.com/watch?v=p6svoYBEWCs&t=42s

“Obertas, oberek – taniec ludowy polski, którego nazwa pochodzi od szybkiego obracania się, najbardziej ze wszystkich tańców ludowych w kraju upowszechniony. Miewa zwykle swą przodkującą (rej wiodącą) parę, za którą suną gromadnie i gęsto pary następne. Przodkujący, obszedłszy izbę, puszcza się młynkiem na lewo, a za nim drużyna. Niekiedy przystawa on i śpiewa przed muzyką, częściej wszakże śpiewa wśród tańca. To znowu zwraca się nagle w prawą stronę, a cała gromada, tym zwrotem nieraz potężnie uderzona, czas jakiś miesza się, przystaje, tłoczy lub wywraca, lecz potem szybko podąża za wodzem na prawo. Obrót ten dzieje się przeciwnie. W wirze tańca, odbywającego najczęściej drogi koliste, raz kobieta obraca się koło mężczyzny, to znowu mężczyzna koło kobiety; raz on jest osią a drugi raz ona”. “Obertas mniej żwawo tańczonym bywa w Wielkopolsce i Kujawach (ob. Kujawiak), żywiej nieco na Mazowszu i Podlasiu, a najżywiej w Krakowskiem i na Rusi. W wielu okolicach jest on jedynym tańcem ludu i rozmaicie się cieniuje i odmienia. Tu go zowią wyrwasem (w Płockiem), ówdzie drygantem, zawijaczem, okrągłym i t.p. Śpiewka krótka na jego nutę również najpopularniejszą jest w kraju formą poezyi, prześcigającą krakowiaka nawet w wielu okolicach ziemi Krakowskiej. Obrazy i myśli są w niej zwykle prozaiczniejsze niż w krakowiaku, za to przeważa dowcip i humor. Nie brak wszakże ustępów z głębi serca wysnutych. Obertas wprowadził wiele żywiołu ludowego do naszej wykształconej muzyki narodowej. Wszyscy niemal kompozytorowie posługiwali się nim z korzyścią, a najznakomiciej Szopen.” Oskar Kolberg. https://literat.ug.edu.pl/glogers/0031.htm

Tańce kurpiowskie

https://polandvirtual.blogspot.com/2018/11/kurpiowski-stroj-ludowy.html